رقص تانگو روی فرش قرمز

شاد می رقصم
بیست و نه سالگی

بیست و نه سالگی خیلی برام دور بود.. شاید به اندازه یه خونه بزرگ.. با بچه و مسئولیتهای مادری و همسری و اووووووووووو هزار تا فکر و خیال و چیز دیگه ولی الان.. دوریش برام به اندازه دوازده ساعت ناقابله...

بیست و نه سال گذشت از اون روزی که به دنیا اومدم.. و چقدر سریع گذشت.. اصلا باورم نمیشه من بیست و نه سالم شده باشه... بیست و نه سال..

بیست و نه سالمه ولی هنوز ارزوهای 15 سالگی ام رو دارم.. ارزوهای 18 سالگی و 25 سالگی ام.. شاید کمی زودتر از اون موقع ها خسته بشم.. شاید جسارت اون روزها رو نداشته باشم ولی بیست و نه سالگی هم برای خودش عالمی داره..

پست بیستو هشت سالگی رو می خونم.. از 60% عملکرد خودم راضی بودم.. پر از عشق و امید.. صبح دل انگیز تولدم با برف اغاز شده بود.. چقدر شاد..

پست بیست و هفت سالگی... اخ تو بیست و هفت سالگی چقدر به خودم قول داده بودم.. اشتباه کنم.. نترسم.. نترسم.. نترسم.. دعوا کردن ممنوع.. اخ که چقدر با خودم حرفهای خوشگل زده بودم..

و بیست و نه سالگی من...

بیست و نه سالگی من داره با یه بارون خنک پاییزی جادویی اغاز میشه.. یه نشانه خوب.. عالی .. زیبا... 

بیست و نه سالگی گاهی عین یه دینگ ساعت می مونه... داره بیست و نه سالت میشه بسامه... بیست ونه سالت...

این ماه ماه فوق العاده ای بود.. زیبا.. خوب.. ارام.. گاهی پر از شیطنت... عاشق این ماهم.. ای کاش این ماه تند تند تکرار بشه..

و اما امسال..

امسال خوب بود.. حتی یه جاهایی عالی.. فوق العاده.. قدمهای بزرگی برداشتم.. کارهای خوبی کردم.. امسال رو خیلی خیلی دوست داشتم.. عاشق امسال شدم..

و ارزویم برای سال بعد.. سال خوب... پر برکت.. پر از دوستان خوب.. پر از زیبایی.. پر از زبان و عشق و دوستی.. پر از سفرهای خوب و تصمیمهای زیبا و عاقلانه برای زندگی..

برای سال بعد خودم سفر به المان رو ارزو می کنم.. و به ارزوم می رسم...

+نوشته شده در ۱۳٩۳/٩/٢٢ساعت٧:٥٠ ‎ب.ظتوسط بسامه | نظرات ()