رقص تانگو روی فرش قرمز

شاد می رقصم
چرا وبلاگم رو دوست دارم

اینکه چرا وبلاگم رو دوست دارم رو واقعا نمی تونم با زبون بیان کنم.... حس اینکه این همه ادم از پشت صفحه های مجازی با من و روحیاتم اشنا هستن... اینکه تو شادی و غصه من همه و همه شریک بودن... این که همیشه نسبت به من care کردن همه و همه باعث میشه من وبلاگم رو دوست داشته باشم....

وبلاگ من یه صفحه مدیریت با چند تا پست و نظر خشک و خالی نیست.. وبلاگ من یه اسم و شرح وبلاگ و درباره من نیست...وبلاگ من در حقیقت تمام کسانیه که تمام این مدت کنار من بودن...وبلاگ من تک تک اون نظراتیه که دوستای من با عشق و علاقه می زارن...

وبلاگ من یعنی شادی با پستهای پرنیا و شیرینیش...

یعنی ممول با پستهای غم ناکش..

یعنی سیندرلا که الان داره برای ارشد می خونه..

یعنی کیانا با پستهای مد و فشن و خانومانه اش..

یعنی بهار.. یعنی کل کل من با زی زی... یعنی کامنتهای برادرانه حسین.. یعنی مهربونی های مریم بانو... یعنی سارا بانوی شیطون من که زود زود میره و میاد... دختری که در بهترین نقطه دل من جا داره... 

وبلاگ من یعنی لیلی جرمنی که برم تو وبلاگشو قربون صدقه المان برمزبان.. وبلاگ من یعنی صدها وبلاگی که خواننده خاموششونم... 

وبلاگ من یعنی سارگل یعنی لبخند بانو و پیچک...

وبلاگ من یعنی نیکادل و اسکارلتی که دیگه نمیان ولی روح من از اشنایی باهاشون سرشاره...

وبلاگ من تنها یه صفحه بی روح مجازی نیست...

وبلاگ من صفحه اتصال چندین انسان خوش قلبه که به دنیای مجازی رنگ حقیقت و زیبایی دادن...

وبلاگ من همینها و ده ها عزیز دیگه ایه که یادم رفته اسمشون رو بگم...ولی می دونم و می دونن که در بهترین نقطه قلب من جا دارن...

وبلاگ من منهای اینها هیچ نیست... وبلاگ من بدون اینها هیچی نیست...

+نوشته شده در ۱۳٩۱/۱٠/٢۸ساعت۱٠:٥٤ ‎ب.ظتوسط بسامه | نظرات ()